weblog Louis Van Dievel.

Als Kerstmis en Pasen samenvallen…21 / 09 / 2008

Het was klokslag drie uur toen een lakei van zijne majesteit bij mij aanbelde. Het was braderij in mijn straat en door het helse lawaai van tegen elkaar botsende geluidsgolven duurde het even voor ik de bel had gehoord. De lakei was inmiddels omringd door turners, majorettes en leden van de Kalmthoutse fanfare die zich vrolijk maakten over zijn plechtstatige tenue. Een zwaluwstaart in combinatie met Nikes is inderdaad geen alledaagse vestimentaire uitrusting. Het bleek dat de dienaar van de vorst helemaal van Laken naar Kalmthout was komen lopen in de gedachte dat heel België vandaag autovrij was. Afijn, om een lang verhaal kort te maken: de lakei kon, voor hij het bewustzijn verloor, mij nog in het oor fluisteren dat ik dringend maar dan ook dringend ten paleize werd verwacht, daar het staatshoofd nood had aan mijn gezelschap en mijn goede raad.Met de handen in het haar
En inderdaad. Toen ik te Laken arriveerde zat de koning letterlijk met de handen in het dunne haar.‘Mijnheer Van Dievel,’ sprak de vorst, ‘ik kan niet zeggen hoe blij ik ben dat ik u zie.’‘Majesteit,’ zo dorst ik de koning te vragen, ‘is uw kabinetschef dan niet hier, die onsympathieke nobiljon?’‘Van Ypersele de Strihou,’ zuchtte de koning, ‘probeert op dit eigenste moment mijn zoon Filip ervan te weerhouden om aan het hoofd van zijn gewapende escorte het hoofdkwartier van de N-VA te bestormen.’Bijna had ik de vorst in mijn armen genomen en hem een troostende knuffel gegeven. Net op tijd besefte ik dat ik misschien om een andere reden naar het kasteel van Laken was geroepen.
Expliceer mij de toestand
En inderdaad.‘Mijnheer Van Dievel,’ zo sprak het staatshoofd, ‘expliceer mij de politieke toestand alstublieft, en graag in de meest eenvoudige, duidelijke en klare termen. Want ik zal eerlijk zijn: uw vorst kan niet meer volgen.’Hij sloeg met zijn vuist op de armleuning van de troon en herhaalde zijn frustratie.‘Uw vorst kan niet meer volgen.’
‘Sire,’ antwoordde ik nadat ik een korte wijle mijn gedachten had geordend, ‘het ziet er niet goed uit, het ziet er zelfs barslecht uit, de verrottingsstrategie heeft gewerkt. De N-VA stapt uit een federale regering die ze nooit heeft gesteund. Dat op zich is pure Kafka. Ze vraagt van haar kartelpartner om hetzelfde maar te doen. CD&V wil of durft de federale regering nog niet opblazen, want dan moet Yves Leterme weer zijn ontslag komen aanbieden bij u. Maar ze willen toch het kartel ook bewaren en communautaire onderhandelingen starten met de Franstaligen, alsof er geen vuiltje aan de lucht is. En Bourgeois wil in de Vlaamse regering blijven zetelen alsof er geen vuiltje aan de lucht is. En voorzitster Marianne Thyssen van CD&V ziet geen probleem met de Vlaamse regering, en weet u wat ze zei in het journaal, majesteit: ‘Wat de gevolgen zijn voor de federale regering, moet de komende dagen blijken.‘ Sire, eigenlijk zegt CD&V dat de federale regering haar niet kan schelen.’En toen ik hem nog in kort bestek had geschetst hoe slecht het land en de bevolking ervoor staan, na vijftien maanden van malgoverno of nongoverno, zag ik hoe de koning een asprobruis oploste in een groot glas water.Misschien, dacht ik, wil de vorst ook suggesties voor een oplossing van de crisis.
Hoe gaan we dat oplossen
En inderdaad.‘Maar hoe gaan we dat oplossen, mijnheer Van Dievel’, sprak de koning mij vragend toe.Dat de koning over ‘wij’ sprak was tegelijk flatterend en verontrustend, want ik had zo het vermoeden dat hij niet in de plechtstatige pluralis majestatis sprak.‘Verkiezingen, sire, en wel zo gauw mogelijk. Ik heb u in het begin van de zomer het tegendeel geadviseerd, maar ik heb mijn mening moeten bijstellen.’‘Maar zal dat iets oplossen, mijnheer Van Dievel, het vertrouwen van de bevolking in de politiek en de politici staat op een historisch laagtepunt, heb ik vernomen.’‘Dat ongenoegen moeten we er maar bijnemen, dat heet democratie, majesteit,’ antwoordde ik, ‘daarbij, het volk heeft de politici die het verdient.’‘Zullen we dan de federale en regionale verkiezingen laten samenvallen in juni van volgend jaar?’ opperde het staatshoofd.‘Ik zou pleiten voor de korte pijn, majesteit. Uitstel zal het land nog meer schaden.Verkiezingen eind november, dat zou moeten kunnen. Ik raad u tevens aan - en ik zeg het niet graag - om uw valiezen klaar te houden voor een overhaast vertrek. Want straks zitten we helemaal in het scenario dat de RTBF had bedacht in die nep-nieuwsuitzending van 2 jaar geleden over de Vlaamse onafhankelijkheid.’
Vliegt den Blauwvoet
‘Is het zo erg?’ sprak de blijkbleke vorst.‘Ja sire, het is zo erg,’ antwoordde ik en ik moest vechten tegen mijn tranen.Het bleef een minuut of zo stil.‘U bent toch ook een Vlaming hé, mijnheer Van Dievel?’ vroeg de vorst.‘Een overtuigde Vlaming, sire. Geen vendelzwaaier, geen kaakslagflamingant. Een Vlaming die zich ook goed in zijn vel voelt in België.’‘Wat gaat u doen als Vlaanderen zijn onafhankelijkheid uitroept?’‘Sire, pas als Kerstmis en Pasen samenvallen zal ik mij thuis voelen in een land waar men ‘Vliegt den blauwvoet’ moet kunnen zingen bij wijze van inburgeringstest.’